กลับถึงบ้านแล้วเรียบร้อย การได้เดินเข็นกระเป๋าออกมาแล้ววิ่งไปกอดป๊าม๊าแน่นๆๆ ที่สุวรรณภูมิแล้วบอกเค้าว่า โบว์เรียนจบแล้วนะค้าาา เรียกได้ว่าเป็นสิ่งที่ทำให้รู้สึกดีที่สุดในรอบหลายๆปีที่ผ่านมาเลย ป๊าม๊าไม่ได้พูดอะไร แต่ยิ้มกว้างงงมากๆแล้วก็ผลัดกันลูบหัวเรา

เจอกันครั้งแรก คำถามแรกก่อนจะพูดเรื่องอะไรก็ตามทุกครั้ง ของป๊ากะม๊า ก็คือ “หนูกินข้าวรึยังลูก” ครั้งนี้ที่สนามบินก็เหมือนกัน เคยสงสัย ตั้งแต่เด็กว่าทำไมป๊าม๊าต้องเริ่มบทสนทนาด้วยคำถามนี้ตลอด แต่หลังจากไปอยู่อังกฤษมาปีนึง ต้องอยู่ด้วยตัวเอง สู้ด้วยตัวเองตลอด ร้องไห้มานักต่อนัก ก็รู้สึกเข้าใจแล้วจริงๆว่า ที่เค้าถาม เพราะเค้าห่วงเรามากๆ ความใส่ใจกันจริงๆ มันก็อยู่ที่คำถามนี้แหละ “กินข้าวรึยังลูก” มันก็รวมไปถึงแปลว่า ตื่นมาแล้วเรียบร้อย กินข้าวเรียบร้อย สบายดี กะลังทำกิจกรรมอะไรซักอย่างอยู่โดยที่ท้องอิ่ม แปลว่า ไม่ได้มีอะไรให้ต้องกังวล หรือ ติดงานอะไรจนทำให้ไม่มีเวลากินข้าว แล้วพอมานึกถึงตัวเอง เวลาคุยกะคนที่เรารัก แคร์ หรือเป็นห่วง เราก็จาเริ่มบทสนทนาด้วยคำพูด “กินข้าวรึยังงง” เหมือนกันโดยไม่รู้ตัว ป๊าม๊าบอกว่า แปลว่าเราก็เอาใจเราใส่เข้าไปในคำถามนั้นแล้วด้วยเหมือนกัน

บางทีการรับรู้ถึงความใส่ใจของคนรอบข้างจากคำถามสั้นๆ หรือ การได้ใส่ใจคนอื่นด้วยคำถามเริ่มต้นบทสนทนาด้วยคำถามง่ายๆ แต่ห่วงซะเยอะ แค่นี้ก็ทำให้ยิ้มได้ไปทั้งวันเหมือนกันนะ ^^

..Home Sweetest Home..